Malowanie suchym palcem lub patykiem na zamalowanej świeżą farbą klejową powierzchni papieru. Dziecko zamalowuje swobodnym, rozmachowym ruchem pas papieru o wymiarach 15 cm na 50 cm. Zanim farba zdąży wyschnąć, rysuje palcem wskazującym kłębuszki, spirale itp. Na namalowanym klejową farbą arkuszu z bloku, Zestaw 10 znaczników z perforatorem do biegów na orientację; wytrzymałe i trwałe, dla łatwiejszej organizacji zajęć w klubie lub szkole. Ten znacznik pozwoli Ci zaoszczędzić na czasie podczas jego przewożenia, używania i chowania. Organizowanie biegu na orientację staje się szybsze i łatwiejsze. "Quiz" Johna Frawley'a, czyli ćwiczenie na orientację w znaczeniu domów. Niektóre pytania wymagają obracania horoskopem czyli derywacji a inne są od razu domem radykalnym (docelowym, bez obracania). To zależy od rodzaju pytania i tzw. przynależności. Ćwiczenie zamieszczone jest w podręczniku astr Orientacja na kartce papieru jest szczególnie ważna dla dzieci w wieku szkolnym, ponieważ uczą się one wielu różnych informacji i umiejętności, które wymagają od nich tej umiejętności. Ćwiczenia ułatwiające dzieciom orientację na kartce papieru Wiele ćwiczeń może pomóc dzieciom w nauce orientacji na kartce papieru. SSRI są jedyną formą leku, która została zatwierdzona przez FDA do leczenia zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych u dzieci. Należy jednak zauważyć, że SSRI nie działają dla wszystkich. A nawet w przypadkach, gdy to poprawia stan, zerwanie z nimi może iw wielu przypadkach spowoduje nawrót OCD. Dlatego zapobieganie reakcji na ekspozycję Dịch Vụ Hỗ Trợ Vay Tiền Nhanh 1s. Dzieci w wieku przedszkolnym powoli przygotowują się do podjęcia obowiązku szkolnego. Zanim to nastąpi muszą opanować i rozwinąć szereg umiejętności takich, jak współdziałanie w grupie, pamięć wzrokowa i słuchowa, wypowiadanie się, logiczne myślenie, spostrzegawczość czy samodzielność. Bardzo ważnym obszarem, który może mieć ogromny wpływ na przyszłe postępy w nauce jest zdolność kierunkowej orientacji przestrzennej i umiejętność określania stosunków między przedmiotami. Dziś pokażę wam bardzo ciekawą grę, która pomoże nauczyć i wyćwiczyć właśnie orientację przestrzenną. Pisząc o orientacji przestrzennej mam na myśli zarówno umiejętność określania prawej i lewej strony, jak i stosunków pomiędzy przedmiotami. Jakie trudności może powodować u dziecka nieukształtowana orientacja kierunkowa? - rysowanie - problemy z odwzorowywaniem kształtów, szlaczków, rysowanie linii, problemy z proporcją, rysunki ubogie w szczegóły, nieuporządkowane - wypowiadanie się - błędne używanie pojęć typu: nad, pod, pomiędzy, obok, przed, za - pisanie - litery pisane odwrotnie (efekt odbicia lustrzanego), błędy w kolejności liter w wyrazach oraz cyfr w dużych liczbach, problemy z rozumieniem tabel - czytanie - opuszczanie liter, sylab i całych wyrazów, problemy z rozumieniem pojęć - czytanie mapy - problem z odnajdywaniem i zapamiętywaniem położenia punktów To tylko niektóre z konsekwencji nieukształtowanej i nieutrwalanej orientacji przestrzennej w wieku przedszkolnym i szkolnym. Dlatego tak ważne są ćwiczenia w tym zakresie już u kilkulatków, które jednocześnie mogą stanowić wspaniałą zabawę. Dziś chcę pokazać wam grę, która bardzo nam przypadła do gustu i znakomicie wspomaga ćwiczenie orientacji przestrzennej. Po pierwsze atrakcyjna forma przyciąga uwagę dziecka i zachęca do zabawy, po drugie - bardzo dobrze tłumaczy zagadnienie, które dziecko ma opanować, a po trzecie dostarcza ciekawą rozrywkę i grę, w której dziecko samo może się sprawdzać. Ta gra to Topologix od Djeco. Producent poleca grę dzieciom od lat 4, ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zacząć się nią bawić nieco wcześniej. Mamy tu drewnianą planszę, 20 kart z zadaniami oraz 5 żetonów ze zwierzakami. Wszystko wykonane jest bardzo estetycznie z dbałością o każdy szczegół. Każda karta z jednej strony ma obrazek, a z drugiej tabelę z zaznaczonym położeniem poszczególnych zwierzaków na danym obrazku. Zadanie dziecka polega na odnalezienie na obrazku danego zwierzaka, a następnie określeniu jego położenia względem któregoś z pobliskich przedmiotów - kamienia, drzewa, domku, wiadra czy grzybka. Zwierzak może być na, pod, przed, za lub w danej rzeczy. Gdy już to ustali układa żeton w odpowiednim miejscu na planszy i to samo robi dla kolejnych żetonów. Gdy układ już został zaznaczony na planszy, odwracamy kartę i sprawdzamy rozwiązanie. Wszystko jest spójne i jasno rozrysowane na kartach, ja doszukałam się jednej spornej kwestii, ale to naprawdę niezły wynik biorąc pod uwagę 100 różnych sytuacji do określenia. Gra ma proste zasady, znakomicie rozwija logiczne myślenie, koncentrację i spostrzegawczość. To, co dla nas wydaje się oczywiste, dla dziecka stanowi spore wyzwanie, bo w tym wieku określanie położenia przedmiotów względem siebie to niełatwa umiejętność. Grę kupicie w sklepie Majolinek, a do niedzieli na hasło "maluszkoweinspiracje" otrzymacie 10% rabatu na cały asortyment sklepu :). SCENARIUSZ ZAJĘĆ Osoba prowadząca zajęcia: Agnieszka Sawicka Grupa wiekowa: 5- latki TEMAT TYGODNIA: Orientuję się w przestrzeni i w schemacie własnego ciała TEMAT ZAJĘCIA: „Od stóp do głów” – zabawy i ćwiczenia sprzyjające orientacji w schemacie własnego ciała oraz orientacji przestrzennej. METODY: – czynnościowe – słowne – poglądowe FORMY: – praca indywidualna – praca z całą grupą CEL OGÓLNY: utrwalenie znajomości schematu ciała i orientacji w przestrzeni CELE OPERACYJNE: dziecko: – prawidłowo nazywa i wskazuje części ciała; – potrafi wskazać różnice i podobieństwa w wyglądzie własnego ciała i innej osoby; – wykonuje ruchy izolowane – porusza określoną częścią ciała (np. tylko ręką, tylko głową, nogą i ręką, itp.); – rozróżnia i prawidłowo wskazuje kierunki w przestrzeni (w przód, w tył, w prawo, w lewo); – recytuje wierszyki utrwalające nazwy części ciała oraz kierunki w przestrzeni; – chętnie uczestniczy w zabawach ruchowych związanych z rozróżnianiem prawej i lewej strony ciała; – prawidłowo posługuje się liczebnikami głównymi w zakresie 6 oraz liczebnikami porządkowymi w zakresie 5 (liczy palce u rąk); POMOCE: kartoniki ze zdaniami prawdziwymi i fałszywymi na temat części ciała ludzkiego, 2 pojemniki (z uśmiechniętą i smutną buzią), plastikowe kółko, woreczek, pokrywka od pudełka, dwie rolki bibułki, 2 paski tektury, szablony dłoni i stóp (wycięte przez dzieci), obrazki dzieci, napisy: START, META, kostka liczbowa, dyplomy (dla każdego dziecka); PRZEBIEG ZAJĘĆ: 1. „ Iskierka” – zabawa w kręgu. Dzieci siedzą w kole, trzymając sie za ręce. Nauczycielka mówi: „Iskierkę przyjaźni puszczam w krąg, niech wróci do moich rąk”. Dzieci witają się uściskiem dłoni. 2. „Chodźcie do koła” – powitanie dzieci piosenką. „Chodźcie wszyscy tu, do koła. Zabawimy się wesoło. Witamy wszystkich was. Na zabawę nadszedł czas. Prawa ręka, lewa ręka, prawa noga, lewa noga, cały tułów oraz głowa. Witamy was”. 3. „Tacy sami” – rozmowa na temat różnic i podobieństw w wyglądzie ciała ludzkiego. Nauczycielka prosi dwoje dzieci (chłopiec, dziewczynka) aby stanęły obok siebie. Pozostałe dzieci przyglądają sie im uważnie i mówią czym się różnią ( ubiór, wzrost, kolor oczu, płeć…) i co mają wspólnego. Dochodzą do wniosku, iż każdy z nas inaczej wygląda, ale jesteśmy zbudowani tak samo (mamy dwie ręce, nogi…). 4. „Dziecko do dziecka” – zabawa w parach przy muzyce. Dzieci poruszają się w rytm muzyki w dowolny sposób. Na hasło: „dziecko do dziecka” szybko dobierają się w pary. Gdy słyszą muzykę tańczą razem. Na przerwę w muzyce nauczycielka wywołuje nazwy części ciała, którymi dzieci w swojej parze mają się dotknąć np. noga do nogi, plecy do pleców, nos do nosa, ucho do ucha itp. Gdy ponownie usłyszą „dziecko do dziecka” dobierają się w nowe pary i zabawa trwa dalej. 5. „Prawda czy fałsz?” – rozróżnianie zdań prawdziwych i fałszywych na temat części ciała. Dzieci losują zdania typu: – człowiek ma dwoje oczu – człowiek ma dwie lewe ręce – dłoń człowieka ma 6 palców – człowiek ma dwie prawe nogi – człowiek ma kolana – człowiek ma 1 łokieć – człowiek nie ma ramion – człowiek nie ma stóp – człowiek ma z przodu brzuch, z tyłu plecy Dziecko umieszcza zdania prawdziwe w pojemniku z uśmiechniętą buzią, fałszywe w pojemniku z buzią smutną. Samodzielnie wskazuje części ciała, o których jest mowa w określonym zdaniu (następnie wszystkie dzieci razem). Podaje prawidłowe odpowiedzi. Nauczycielka zadaje dodatkowe pytania, daje zadania do wykonania np. pokaż prawą rękę, lewą rękę, tupnij prawą nogą, policz palce (dziecko liczy palce na podstawie wiersza: „Pierwszy palec, drugi, trzeci”, porównuje ilość palców w prawej i lewej dłoni, podaje nazwy kolejnych palców – kciuk, wskazujący…). 6. „Dziwny taniec” – poruszanie określoną częścią ciała przy muzyce. Nauczycielka zaprasza dzieci do „dziwnego tańca” – tańca na siedząco. Wyjaśnia im, iż całe ciało musi być nieruchome. Tańczy jedynie ta część ciała, którą wywoła nauczycielka np. oczy, jeden palec, dwa palce, prawa dłoń itp. Przed rozpoczęciem zabawy nauczycielka pyta dzieci w jaki sposób mogą np. tańczyć oczy (dzieci podają swoje propozycje typu: można mróżyć oczy, zamykać, otwierać, patrzeć w prawo, w lewo…). Podczas zabawy każde dziecko „tańczy” według własnego pomysłu. 7. „Budowanie człowieka” – wspólne układanie ludzkiej postaci. Nauczycielka rozkłada na dywanie przedmioty znajdujące się w sali przedszkolnej ( plastikowe kółko, woreczek, pokrywka od pudełka, dwie rolki bibułki, dwa paski tektury, wycięte szablony dłoni i stóp). Układają postać ludzką na dużym arkuszu papieru. Dorysowują mazakami części twarzy (oczy, rzęsy, brwi, nos, usta). Po ułożeniu nauczycielka pyta dzieci jak można tę postać nazwać. Dzieci podają różne propozycje. 8. „W przód, w tył” – zabawa na rozróżnianie kierunków w przestrzeni. Nauczycielka pokazuje obrazki dzieci, które mają dla przedszkolaków różne zadania do wykonania np. – Marek: Idź 5 kroków do przodu – Wojtek: Idź 3 kroki do tyłu – Ela: Powiedz kto siedzi z twojej prawej strony – Emilka: Pokąż co należy zrobić, gdy przechodzimy przez ulicę – Kacper: Zaproś wszystkie dzieci do gimnastyki Dziecko wybiera sobie określony obrazek i wykonuje polecenie. 9. „Labirynt” – układanie na dywanie szablonów stóp. Nauczycielka pyta dzieci co oznacza słowo labirynt. Wiedzą, iż mają do pokonania pewną drogę, aby dojść do określonego punktu (niespodzianki). Układają na dywanie szablony stóp (wycięte wcześniej przez dzieci). Ilość kroków wyznacza rzut kostką. Przedszkolaki wskazują kierunki i układają trasę labiryntu od napisu „START” do napisu „META”. Nauczycielka pokazuje dzieciom niespodziankę do której „doszły” (DYPLOM przedszkolaka, który dużo wie – dla każdego dziecka). 10. „Siedmioskoczek” – zabawa muzyczna. Dzieci podskakują po obwodzie koła przy muzyce. Zatrzymują się przodem do środka koła i klaszczą 3 razy. Odwracają się do tyłu, klaszczą 3 razy i ponownie stają twarzą do środka koła. Słyszą sygnał dźwiękowy przy którym nauczycielka mówi: prawa ręka. Dzieci podnoszą prawą rękę do góry. Zabawa po obwodzie koła ponownie się powtarza. Za każdym razem słychać o jeden sygnał dźwiękowy więcej. Na koniec zabawy dzieci słyszą następujące komendy: prawa ręka, lewa ręka, prawa noga, lewa noga, prawe kolano, lewe kolano, prawy łokieć, lewy łokieć. Taniec kończy się ukłonem wszystkich dzieci. 11. „Cicho, cichutko” – masaż relaksacyjny. Nauczycielka mówi teksty krótkich wierszyków, przy których dzieci masują swoją nogę („Cicho, cichutko”), oraz plecy dziecka siedzącego przed nim („Dreszczyk”). 12. Wręczenie dzieciom dyplomów. Nauczycielka gratuluje dzieciom wiedzy na temat budowy ciała ludzkiego i orientacji w przestrzeni. Wręcza każdemu dyplom, na którym dziecko odrysowuje swoją dłoń. WIERSZE WYKORZYSTANE PODCZAS ZAJĘĆ: 1. „Pierwszy palec, drugi, trzeci – tak potrafią liczyć dzieci. Czwarty, piąty palec mam – widzisz? Umiem liczyć sam. Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć”. 2. „Ręce, nogi” Ręce robią: klap, klap, klap. Nogi tupią: tup, tup, tup. Tutaj swoją głowę mam, a na brzuszku: bam, bam, bam. Buzia robi: am, am, am. Oczy patrzą tu i tam. Tutaj swoje uszy mam a na nosie sobie gram. 3. „Wyliczanka” Pokaż Jasiu gdzie masz oko, gdzie masz ucho a gdzie nos. Pokaż rękę, pokaż nogę, gdzie na głowie sterczy włos. Daj mi rękę, tupnij nogą, kiwnij głową tak i nie. Klaśnij w dłonie, hop do góry, razem pobawimy się. 4. „Raz, dwa, trzy, cztery, raz, dwa, trzy. Bardzo zdrowo i wzorowo co dzień się gimnastykować. W lewo skręt, w prawo skręt, teraz dotknij własnych pięt. W górę kolano, ręce do boku, trzymaj się prosto, głowa wysoko”. 5. „Kółko małe, kółko duże, głowa prosto, ręce w górze. Ręce w prawo, ręce w lewo, tak się chwieje wielkie drzewo”. 6. „Gimnastyka to podstawa dla nas dzieci dobra sprawa. Ręce w górę, w przód i w bok, skłon do przodu, przysiad, skok. Marsz do koła, gra muzyka i skończona gimnastyka”. Wiersze do masażu relaksacyjnego: 1. „Cicho, cichutko” Cicho, cichutko, w puszystej kurteczce, chodziła raz myszka po gładkiej półeczce. Znalazła ser żółty, ząbkami go jadła, strzepnęła okruszki w kąciku usiadła, okruszki zebrała, ząbkami je zjadła, po gładkiej półeczce chodziła w kurteczce. 2. „Dreszczyk” Tędy płynie rzeczka, idzie pani na szpileczkach, tu przebiegły konie, tędy przeszły słonie, a tu idzie szczypaweczka, zaświeciły dwa słoneczka, spadł drobniutki deszczyk, czy przeszedł cię dreszczyk? Utwory muzyczne wykorzystane podczas zajęć: 1. Chodźcie do koła (taniec integracyjny – KLANZA) 2. Kałużowy deszcz (podkład muzyczny) 3. Menuet A – dur – Wolfgang Amadeusz Mozart (taniec integracyjny – KLANZA) Autor: Pedagogika Specjalna - portal dla nauczycieliOpublikowano: 3 października 2017 roku. Żyjemy w przestrzeni, już od urodzenia uczymy się, jak ją rozumieć. Człowiek zaczyna poznawanie przestrzeni od świadomości własnego ciała, czyli od własnego „ja” (imię, wygląd, nazwy części ciała). Następnie dziecko zaczyna patrzeć na otoczenie ze swojego punktu widzenia. Powoli zauważa, że coś znajduje się przed nim, za nim, z boku itd. Kolejnym krokiem w rozwoju jest kształtowanie się zdolności widzenia świata oczami innej osoby. Ten etap nie jest łatwy i wymaga już wysiłku intelektualnego (rozumienie pojęcia przesunięcia i obrotu). Z chwilą pójścia do szkoły, dzieciom potrzebna jest jeszcze jedna umiejętność – orientacja na kartce papieru, co jest konieczne w procesie nauki czytania i pisania, a później podczas uczenia się matematyki, fizyki, geografii. Nabywanie tej umiejętności nie jest łatwe. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska uważa, że dzieci rozpoczynające naukę w szkole, powinny dysponować umiejętnością patrzenia na otoczenie oczami drugiej osoby i orientowania się na kartce papieru. W przeciwnym razie, nie będą rozumiały poleceń nauczycieli. Zdaniem prof. Gruszczyk-Kolczyńskiej, dziecko poznaje przestrzeń w działaniu, poprzez własny ruch – obserwuje, czuje i nazywa swoje doświadczenia. Dlatego powinniśmy aranżować dla niego sytuacje poznawcze, zabawy i zadania do wykonania. Jak rozwijać u dziecka orientację przestrzenną? Poniżej prezentujemy zestaw przykładowych ćwiczeń i zabaw. Poznawanie swojego ciała Dziecko pokazuje i nazywa poszczególne części ciała, dotyka ich, porusza wskazaną częścią ciała np. „poruszam głową, poruszam oczami, poruszam buzią…” Zabawy przed lustrem Dziecko ogląda swój wizerunek w lustrze, pokazuje i nazywa części ciała, rusza poszczególnymi częściami ciała, naśladuje i pokazuje miny w lustrze (dowolne miny lub związane z emocjami np. jestem wesoły, jestem smutny, jestem zły). Powitanie częściami ciała Uczniowie witają się poszczególnymi częściami ciała zgodnie z poleceniami nauczyciela, np. „podajcie sobie prawe ręce, dotknijcie się lewymi kolanami, poklepcie się po lewym ramieniu”. Zabawa ruchowa „Owoce” Wokół dziecka na podłodze rozkładamy różne owoce. Dziecko określa położenie tych owoców względem swojej osoby. Pytamy np. Gdzie leży jabłko? Gdzie jest śliwka? Gdzie leży gruszka? Franczyk A., Krajewska K. (2009): Zabawy i ćwiczenia na cały rok. Zabawa ruchowa z piłką Terapeuta wydaje dziecku polecenia np.: – stań za piłką – stań przed piłką – stań obok piłki – podnieś piłkę do góry – postaw piłkę na podłodze – podnieś piłkę z podłogi – rzuć piłkę do mnie. Zabawa z masą solną Pomoce: masa solna, dwie tacki, ryż lub inne materiały do ozdabiania. Dziecko formuje na dwóch tackach dwa duże koła z masy solnej. Na jednej tacce odciska prawą dłoń, a na drugiej lewą. Odciśnięte dłonie ozdabia wg własnego pomysłu. Umieszczanie przedmiotów wg instrukcji Gromadzimy różne przedmioty i rozkładamy w sali, np. jabłko na ławce, piłkę pod biurkiem, klocek na telewizorze, zegarek obok krzesła. Dziecko odpowiada na pytanie, gdzie są umieszczone poszczególne przedmioty. Umieszczanie przedmiotów wg instrukcji Zadaniem dziecka jest ułożenie klocków wg poleceń nauczyciela. Np. połóż żółty klocek przed sobą, z prawej strony żółtego klocka połóż zielony klocek. Na zielonym klocku połóż czerwony klocek itd. Skorek E. red. (2012): Terapia pedagogiczna Zabawa ruchowa Dzieci wykonują polecenia nauczyciela, np. – na środku dywanu stanie Ola – obok Oli stanie Ania – za Anią stanie Jurek – z prawej strony Jurka stanie Mateusz – przed Mateuszem stanie Iza. Zabawa ruchowa Dzieci biegają po klasie. Na sygnał nauczyciela, ustawiają się i wykonują zadania wg jego instrukcji, np. stańcie obok okna, przykucnijcie pod ławką, zatrzymajcie się przed tablicą. Chodzenie „pod dyktando” Dorosły stoi obok dziecka i wydaje polecenia: „idź dwa kroki w prawo…, teraz trzy kroki do przodu…, dwa kroki do tyłu…, pięć kroków w lewo…” W rozwijaniu orientacji przestrzennej bardzo przydatne mogą okazać się ćwiczenia zaproponowane przez Weronikę Sherborne (Metoda Ruchu Rozwijającego), zabawy paluszkowe i dziecięce masażyki wg Marty Bogdanowicz, zabawy muzyczno-ruchowe oraz ćwiczenia rysunkowe i graficzne. Bibliografia Franczyk A., Krajewska K. (2009): Zabawy i ćwiczenia na cały rok. Propozycje do pracy z dziećmi młodszymi o specjalnych potrzebach edukacyjnych, Wydawnictwo Impuls, Kraków. Gruszczyk-Kolczyńska E., Zielińska E. (1997): Dziecięca matematyka. Edukacja matematyczna dzieci w domu, przedszkolu i szkole, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne. Skorek E. red. (2012): Terapia pedagogiczna, Wydawnictwo Impuls, Kraków. Pedagogika Specjalna – portal dla nauczycieli Ćwiczenia rozwijające orientację przestrzenną 1) kształtowanie schematu własnego ciała nazywanie części swojego ciała, rysowanie człowieka odczytywanie komunikatów mimicznych (zabawy z lusterkiem) pantomima (zagadki ruchowe) 2) różnicowanie i określanie kierunków w przestrzeni z własnego punktu widzenia ćwiczenia na kartce papieru położonej na podłodze: góra – dół, przed sobą – z tyłu, za sobą, prawa – lewa (ręce do góry – na dół, rzucanie piłki do góry – spada (rzucanie) w dół; spójrz przed siebie, co widzisz, rzuć woreczek przed siebie – stoję za tobą, powiem ci, co jest za tobą, rzuć woreczek za siebie; co jest po prawej, co po lewej stronie, ew. założenie frotki na lewy nadgarstek chodzenie „pod dyktando” (np. 2 kroki w prawo, 3 do przodu, 2 do tyłu, 5 kroków w lewo; potem dziecko dyktuje, a dorosły chodzi) 3) różnicowanie i określanie kierunków w przestrzeni z punktu widzenia drugiej osoby oraz względem innych przedmiotów zabawy z misiem (miś stoi na przeciwko dziecka – co widzi miś?) ćwiczenia z dorosłym (dorosły przyklęka na kartce papieru, dziecko staje za nim – mówią, co widzą, co jest po ich lewej , a co po prawej stronie; potem stają naprzeciwko siebie wcześniej oznaczają swoje dłonie prawą i lewą – dziecko ma dostrzec efekt obrotu) ćwiczenia z krzesełkiem i woreczkiem (połóż woreczek na krzesełku / pod / z lewej / z prawej / z tyłu / za / przed) ćwiczenia przy stoliku (dziecko określa brzegi stolika, potem dorosły; potem przesuwają się i znów określają brzegi stolika) 4) ćwiczenia ułatwiające orientację na kartce papieru ćwiczenia z kartką: najpierw kartka przypięta na ścianie i określanie brzegów: górny, dolny, lewy, prawy; potem te same ćwiczenia z kartką położoną na stole, rogi górne i dolne na kartce – pokazywanie i rysowanie: od góry na dół, z dołu do góry, z lewego brzegu do prawego, z prawego do lewego; łączenie rogów: lewy górny i prawy dolny, lewy dolny i prawy górny kreślenie greckich wzorów (dorosły zaznacza dziecku kropką miejsce na kartce od którego zaczynać się będzie rysowanie szlaczka, wzoru, potem mówi w którą stronę dziecko ma rysować (każda kreska ma długość kratki), np. jedna kratka w górę, jedna w prawo, jedna w dół, jedna w prawo, jedna w górę itd., potem dziecko może już samo dokończyć szlaczek SHAPE \* MERGEFORMAT rysowanie labiryntów (dorosły najpierw dyktuje co najmniej trzy sekwencje wzoru, potem dziecko rysuje samo) Opracowanie: pedagog PPP w Gorlicach mgr Agnieszka Załęska na podstawie książek autorstwa E. Gruszczyk – Kolczyńskiej, E. Zielińskiej Czy już mówiłam, że uwielbiam Metodę Dobrego Startu? 😉 Przede wszystkim za to, że jest naprawdę dla wszystkich, wszechstronnie rozwija wszelkie zmysły i koordynację w naturalny, bliski dzieciom sposób. Pracuję z (nie) zwyczajnymi dziećmi, ale moja siostra z sukcesami stosuje tę metodę nawet w grupie dzieci ze sprzężoną, głęboką niepełnosprawnością! Kolejne dwa elementy części wprowadzającej zajęć przedstawię Wam w jednym poście, bo trudno je sztucznie rozdzielać, gdy treści są tak zbieżne. Mam na myśli 1. Zabawy ćwiczące orientację w schemacie własnego ciała i 2. Zabawy ćwiczące orientację w przestrzeni W zależności od potrzeb naszej grupy, każdorazowo na zajęciach MDS trzeba zdecydować, na który element zajęć położyć większy akcent, których zabaw zorganizować więcej, a które wprowadzić jako uzupełnienie. Z pewnością te zabawy, o których dziś mowa, powinny być częściej włączane podczas zajęć z młodszymi dziećmi, pracując ze starszymi można akcenty rozłożyć inaczej. Bez dobrej orientacji w schemacie własnego ciała dzieci będą miały trudność z odniesieniem się do relacji w przestrzeni i np. zaznaczaniem kierunków na kartce papieru. A to jest bardzo potrzebne podczas pisania i czytania! Jak to robić? Najprostsza odpowiedź jest zawsze taka sama: poprawnie, atrakcyjnie i w ruchu! Jeśli spełnicie te trzy warunki, macie gwarantowany sukces (po wielu powtórzeniach, oczywiście). Bardzo dobrym pomysłem, uwielbianym przez dzieci są wszelkie zabawy muzyczne. Jest wiele piosenek, które w warstwie tekstowej przekazują nazywanie części ciała i stosunki przestrzenne a w warstwie muzycznej zachęcają do tańca. Wiele razy już o tym pisałam – ruch jest podstawą rozwoju. Możemy do dzieci mówić wiele razy, a czasem wystarczy jedna, dobrze poprowadzona zabawa ruchowa i wszelkie “obok, pomiędzy, nad” przestają być tajemnicą. Mam dla Was filmik z Najlepszą Grupą Przedszkolną, ze względu na ochronę wizerunku nieco artystycznie zmieniony…Popatrzcie, ile radości! Co może nam pomóc? Oczywiście zestawy płyt z piosenkami “do pokazywania”. Ja korzystam przede wszystkim z nieocenionej “W co się bawić z dziećmi”, szczególnie z części 1. “Ja wśród innych” (macie tutaj wiele propozycji również na Powitanie) oraz cz. 2 “Ciało i przestrzeń”. Doskonałe są również piosenki, .które wszyscy znamy, a nikt nie wie skąd. Śpiewały nam je nasze babcie, usłyszeliśmy w dzieciństwie od innych dzieci, może od rodziców…Są zebrane na kilku płytach z serii “Pląsy z długą brodą” i bawią niezmiennie kolejne pokolenia. Moje już się trochę zdarły 😉 Dla młodszych dzieci koniecznie kupcie “Śpiewanki pokazywanki” i “Hopsanki zabawianki” z Muzycznego Domku. Wyróżnia je też dobra oprawa muzyczna, co ma szczególne znaczenie w pracy z maluchami oraz naprawdę proste teksty. Moja ulubiona piosenka do leniuchowania to “Opalamy plecy” 😉 Poza piosenkami można oczywiście wykorzystać wierszyki np. paluszkowe i labirynty oraz “chodzenie pod dyktando”. Więcej pisałam o tym przy okazji edukacji matematycznej, dlatego odsyłam do tego wpisu Czy macie jakieś inne, ulubione zabawy, które pomagają Wam utrwalić z dziećmi te dwa ważne obszary rozwoju? Napiszcie, proszę w komentarzach, chętnie skorzystam 😉 Do zobaczenia po majówce, E.

test na orientację dla dzieci